Tagarchief: EO

“Een massaal aanbiddingslied is niet minder dan een psalm” (Interview André Rouvoet)

André Rouvoet over de relevantie van christelijke muziek

Van 9-16 november vindt de Week van de Christelijke Muziek plaats. Deze week begint met een galadiner waarin de Zilveren Duif-awards worden uitgereikt. De award kent verschillende prijzen toe voor de beste Nederlandse muziek. EO.nl/Geloven sprak met André Rouvoet, de juryvoorzitter, over de relevantie van christelijke muziek.

 

Christelijke muziek is volgens Rouvoet absoluut niet ouderwets. “Ik ben er eerlijk gezegd van overtuigd dat er altijd behoefte zal zijn aan het maken van én aan het luisteren naar muziek die wordt gemaakt tot eer van God. De vorm waarin dit gebeurt verandert natuurlijk, maar dat is nooit anders geweest.”

Lees meer…..

Christelijke artiesten gaan voor ‘levend bewijs’

Onlangs doken we met Nederlands bekendste christelijke artiesten de studio in voor een videoclip bij het nummer ‘Het levende bewijs’. Bekijk hier de videoclip!

Maak ons Heer, tot het levende bewijs
Van Uw liefde die alles overstijgt
Zodat door wat we doen, en door wie we zijn
U aan het licht komt.
Maak ons het levende bewijs

Hoe ben jij het levende bewijs als christen? Deel jouw ‘Leef je geloof-tip’ in een reactie hieronder!

Artiesten
Aan het nummer ‘Het levende bewijs’ werkten de volgende artiesten mee:
Kees Kraayenoord, Sharon Kips, Kinga Ban, Elisa & Reni Krijgsman, Gerald Troost, Ralph van Manen, Elise Mannah, Janine Beens, Suzanne van der Velde (Susanna Fields), Gilbert Thera, Joke Buis, Freek van der Brugge, Rebecca Steenbergen, Jaap Kramer, Annemieke Koelewijn, Miranda de Vlieger, Gezina van de Bos en Rebekka Sahertian.

klik hier om de videoclip te bekijken
Klik hier voor de ‘making of’ van de videoclip.

Bron: EO.nl/geloven

Vernieuwede serie van ‘de Verandering’

Vanaf woensdag 17 juli start er een totaal vernieuwd seizoen van De Verandering. Het programma heeft een volledig nieuwe insteek vertelt eindredacteur Ellen Danhof: ‘We laten niet alleen degene aan het woord die christen is geworden, maar ook niet-gelovige omstanders. Familie en vrienden die erg begaan zijn met onze gast, maar zijn of haar keuze voor God niet altijd goed snappen en er soms zelf flinke moeite mee hebben.’ In de nieuwe serie benoemen zij hun pijnpunten, waar presentatoren Mirjam Bouwman en Kefah Allush vervolgens met onze gast over in gesprek gaan. Ook gaan de kritische en soms emotionele vrienden en familie zélf met de gast in gesprek over zijn of haar geloof. In De Verandering ‘nieuwe stijl’ worden de uiterst gevoelige geloofsgesprekken gevoerd die tot nu toe uit ongemakkelijkheid vaak onder het tapijt bleven.

Eerste aflevering
In 2007 ontsnapt de 36-jarige Angelique op het nippertje aan de dood als ze wordt aangereden door een vrachtwagen. Opvallend is dat zij zich op dit cruciale moment als niet-gelovige toch via een gebed tot God richt. Wonder boven wonder overleeft Angelique het ongeluk. Ze ervaart een steeds sterkere band met God als Vader en besluit haar leven radicaal om te gooien. Ze wordt uiteindelijk christen en deze ommekeer is voor haar omgeving niet altijd makkelijk. Sommige veranderingen -zo wil Angelique graag een christelijke man trouwen en geen seks meer voor het huwelijk- zijn voor familieleden en vrienden ronduit moeilijk te begrijpen. Angelique gaat over haar drastische ommekeer en de consequenties daarvan in gesprek met haar moeder en een goede vriendin.

Presentatie
De presentatie van de Verandering is bij deze vernieuwde serie om en om voor rekening van Mirjam Bouwman en Kefah Allush. Kefah Allush is deze serie voor het eerst te zien in De Verandering. Velen kennen hem al als presentator van De Kist en het radio-1 programma ‘Dit is de Zondag’.

 

Column Manuel Venderbos “Ik ben geen superchristen”

Regelmatig hoor ik mezelf tot in interviews aan toe zeggen dat ik mijn handen vol heb aan ‘je naasten liefhebben als jezelf’. En daarmee bedoel ik niet alleen mijn familie en vrienden, maar ook nog eens de straatkrantverkoper, de dame die voordringt bij de kassa en de gast in de Golf GTI die me afsnijdt tijdens het ritsen. Als ik eerlijk ben, kom ik al amper toe aan mijn familie en vrienden, laat staan de rest van mijn ‘naasten’. Lekker dan. Daar sta je als presentator van een omroep met de slogan ‘Leef je geloof’. Geen woorden, maar daden, om met een bekend voetballied te spreken. En wat bak ik er van. Vrè wènâg, om het op z’n Haags te zeggen.

Natuurlijk, ik maak maandelijks geld over naar goede doelen, ik ondersteun vrienden in Afrika, ik kan amper een straatkrantverkoper voorbij lopen zonder een editie mee te nemen en ook de collectant aan de deur wordt gul beloond al was het maar voor zijn of haar dappere vrijwilligerswerk. Maar wat als de naasten echt aankloppen? Zoals de uitgeprocedeerde asielzoekers aan de Notweg in Amsterdam en de Koekamp in Den Haag?

Ik weet niet hoe het jou verging de afgelopen weken, maar mijn tijdlijnen op twitter en facebook stroomden vol met berichten van mensen die de handen uit de mouwen staken voor deze onbestaanbare bestaanden (zie koekamp). In Amsterdam mede onder aanvoering van ene Karel Smouter,hoofdredacteur van de Nieuwe Koers.

Ik deed niets, maar het begon wel te knagen. Ik zou natuurlijk kunnen betogen dat door mijn toedoen mijn vroegere oppaskind (idd, Karel Smouter!) zo geworden is als dat hij geworden is, maar das te makkelijk. Trouwens ze zien me daar nu nog aankomen: Spuit elf. En: lekkere symboolpolitiek… presentator slaat slaatje uit onrecht. Komt vanwege eigen PR handen uit de mouwen steken.

Maar na een paar dagen dan toch! Uit het niets kwam het uit de lucht vallen: een vriend uit Amsterdam belde of iemand van de organisatie van de Vluchtkerk mij mocht lastigvallen met een vraag. Natuurlijk! Meteen. Direct. Nu zou het gaan gebeuren. Ik zou zonder aanziens des persoons mijn handen uit de mouwen steken. Al moest ik stront ruimen. Ik. Kon. Me. Nuttig. Maken. Christen-zijn in de praktijk.

Al snel volgde een mailtje van @DeVluchtkerk.

“Ze zochten een presentator.” Nou ja, zeg, ook nog eens helpen binnen mijn eigen vakgebied! Snel las ik verder. “Of ik misschien het directe telefoonnummer had van Martijn Krabbé… Want ze wilden een speciale aflevering van Uitstel van Executie opnemen (en anders Wendy van Dijk wel met zo’n hart van NL  programma).” ….. Bedremmeld mailde ik terug dat ik die nummers niet had, maar dat als ze mijn hulp nodig hadden, dat ze me dat direct moesten laten weten, “want ik draag graag iets bij!”

Ondertussen twitteren collega-presentatoren Herman Wegter en Klaas van Kruistum er vanuit de andere kant van de wereld welig op los.

Dan dichter bij huis: – letterlijk – de buurman vertelde dat hun badkamer verbouwd ging worden. Zitten ze 2 weken zonder douche en ligbad. Ook schrijnend hoor. Ik wou dat ik zo’n christen was die dan meteen zegt: dan komen jullie toch de komende 2 weken bij ons douchen! In plaats daarvan denk ik: als ze allemaal bij ons komen douchen, wie kan dan het putje schoonmaken? Getver, ik hoop dat de buren daar al zelf een oplossing voor hebben. Weer een kans gemist? En ook daar voel ik me schuldig over. Ik met m’n grote woorden, maar in de praktijk…

Waarom vertel ik dit? Misschien herken je iets in mijn verhaal en voel je jezelf ook weleens tekort schieten. Hiermee wil ik jou (maar vooral mezelf!) uitdagen om het komende jaar je geloof nog meer handen en voeten te geven. Niet perse aan grote projecten als de vluchtelingenkampen in Den Haag, Amsterdam, Las Vegas of Moskou. We zijn immers niet allemaal een SuperChristen. Maar als jij nou een lichtje bent in jouw kleine hoekje, dan ben ik ‘t in ‘t mijn. Deal? Ik ben inmiddels alvast begonnen bij mijn (directe) naasten en ik de badkamerdeur wagenwijd voor ze open gezet… En wat denk je? De buurman was erg verrast door mijn alsnog gedane aanbod! Hij is alleen nog niet komen douchen. De buurkinderen wel. Maar die hebben nog geen schaamhaar. Dat scheelt.

Door: Manuel Venderbos

Damascus maakt lied voor ‘de Verandering’

Ruben Hilgeman was een jongen met de nodige etiketten: hij zou adhd en pddnos hebben, kon niet leren en was niet te handhaven.

Dagelijks voelde hij dat mensen hem te druk vonden en dat hij niet goed kon leren. Al zijn frustratie reageerde hij thuis op zijn ouders af.
Door de jaren heen gaat Ruben zich steeds meer afgewezen voelen. Totdat hij op een stageplek komt waar iemand is die in hem gelooft.

Wat dit voor gevolgen heeft voor Rubens leven ziet u vanavond in De Verandering – en het Lied van jouw Leven, gezongen door Damascus 

Bekijk de uitzending hieronder.

Get Microsoft Silverlight Bekijk de video in andere formaten.

Duet Elbert Smelt & Matthijn Buwalda zingen voor ‘de Verandering’

Afgelopen zaterdag zongen Matthijn Buwalda en Elbert Smelt voor het programma ‘de Verandering’ een duet.
Hieronder kun je de aflevering bekijken.

Het leven lacht de knappe en talentvolle zakenvrouw Gigi Luysmans toe. Ze leeft voor uiterlijk, geld, mannen en macht.
Tot Oudjaarsnacht 1994, dan wordt binnen een paar luttele seconden alles verwoest wat belangrijk is in haar leven.
Wat er gebeurde, en hoe dit haar leven beïnvloedde ziet u vanavond in een nieuwe aflevering van De Verandering en Het lied van jouw leven.
Presentatrice Marion Lutke bezoekt met haar gasten plekken en mensen die voor hen belangrijk zijn geweest.

Naar aanleiding van hun levensverhaal wordt er in elke aflevering een lied geschreven en gecomponeerd. Aan het einde van het programma neemt Marion haar gasten mee naar een plek waar zij “het lied van hun leven” gaan horen.

In deze aflevering een lied van Elbert Smelt en Matthijn Buwalda. Klik hier om alleen het lied te beluisteren.

Get Microsoft Silverlight Bekijk de video in andere formaten.

Matthijn Buwalda gaat column schrijven voor EVA

Op twitter maakte Matthijn het nieuws bekend.

Ben trots! Want in 2013 columnist voor vrouwenmagazine EVA! Duizenden vrouwen om maandelijks voor te mogen schrijven: jongensdroom ;)”

En lees hier zijn eerste Column:

De rij van kassa vier is het kortst van allemaal. Een bordje vertelt me dat er in deze supermarkt gemiddeld 2.1 klanten in de rij voor me staan. Dat van die 2 klopt, ik zie inderdaad twee mensen staan, maar blijkbaar is de lilliputter net weg. Er hangt ook een ander bordje met een foto. Naast de foto staat: ‘Marloes is hier caissière.’ Weinig bijzonders, maar Marloes is wel bijzonder. Juist daarom hangt dat bordje daar. Marloes is namelijk caissière met een beperking.

Het is haar droom om in contact te zijn met klanten, zo lees ik, en mijn supermarkt heeft dat voor haar geregeld. Ze werkt hier, zo gaat dat met een beperking, een beperkt aantal uren per week. Blijkbaar wil mijn supermarkt dat mensen die verschillen meetellen. Zolang het dan maar niet gaat om kasverschillen en geld tellen, want bij Marloes kun je alleen pinnen.

Ik zet mijn boodschappen op de band, kijk naar de foto en dan weer naar Marloes. Ze is naar de kapper geweest. Ik blijf gefascineerd heen en weer kijken van de foto naar Marloes en zie dezelfde enorme glimlach. Is weer eens wat anders dan de ‘medewerker van de maand’ die op de foto altijd lacht, maar negen van de tien keer chagrijnig opkijkt als je vraagt waar de jam staat. Nee, Marloes is anders. Marloes straalt. Ze is medewerker van de maand, het jaar, de eeuw, als ik haar glimlach mag geloven.

Haar glimlach ontwapent, en tijdens het afrekenen zeg ik zachtjes dat haar haar mooi zit. Ze blijft onverminderd glimlachen en wordt een beetje rood. Als ik de winkel uitloopt besef ik dat ik zojuist heb afgerekend met een beetje intimiteit. En ik heb er nog voetbalplaatjes bij gekregen ook. Moet ik vaker doen.